ساکت اما پر هجا........

باربارا دی آنجلس تو کتاب لحظه های حقیقیش میگه:"تمام زنها مادر هستند،چه آنها که واقعآ مادر شده اند و چه آنها که نشده اند! چون هر جا که میروند عشق و زندگی پدید می آورند"

زن مادر عشق و عاطفهء زمینیه.

زنها نیازمند لحظه هایی هستن که تا اون مقدار از خودشونو که می بخشن،جبران کنن!!!

هیچ چیز برای زن ارزش تنهایی رو نداره!(تنهایی نه به معنای انزوا)

زنها به لحظه هایی از سکوت نیاز دارن،همون وقتاییکه تنها صدایی که میشنون تنها صدای خودشون باشه!!!(البته نه برای همیشه)

سکوت تحریک آمیزه.چون آدمو تو دریای حقیقت غوطه ور میکنه.به خاطر همینه که برای سلامتی ضروریه!

سکوت یه خلأ مقدسه،همون قدر مقدس که احساسش تموم وجودتو میگیره.

سکوت روزنه ای رو باز میکنه که از طریقش میتونیم به حقیقت،بینش،نیرو و الهام دست پیدا میکنیم....

                                            هیس     ساااااااااااااااااااکت!  

چرا..........؟!

"چرا درمان فلان درد روپیدا نکردی؟!

چرا دانشمند نشدی؟!

و یا حتی چرا نوح،ابراهیم،موسی،عیسی و محمد نشدی؟!"

تنها سوألیکه در اون لحظه از ما میپرسه اینه که:

تو چرا خودت نشدی؟؟؟؟

پرواز....................!!!

 پرنده مردنی ست

                    پرواز را به خاطر بسپار!

                                        پرواز را...............!