استاد موسیقی یا موسیقی استاد؟!

موسیقی زبانیست که متکلمان و نگارندگان خاص خود را دارد و با این همه به معنای واقعی خاصیتش خاص نیست!

خاصیتی ست که عام را شامل می شود و چه آنها که در این زمینه دستی به کار داشته اند و چه آنها که فقط از این موهبت فیض می برند آن را قسمی از زندگیشان می دانند،قسمیکه گاهی اوقات حتمآ باید باشد!

و در این بین چه زیباست که موسیقی هر کشوری دور از چالشهای سیاسی و کشمکشهای منفعت طلبانه باشد!!!

خبر برگزیدن استاد محمد رضا شجریان به سمت ریاست شورای موسیقی ایران آنقدر برایم جالب و در عین حال شگفت انگیز بود که چندین و چند بار صحت و سقمش را بررسی کردم تا مطمئن شوم این خبر واقعآ حقیقت دارد!

انتساب استاد به این سمت شاید قدمی باشد  برای خلاصی از هر دم بیل بازار موسیقی ایران!

امروز نام استاد و طنین صدای گرمش برای کمتر ایرانی نا آشناست.

و برای من صدای استاد یادآور تنهایی کودکیست،یادآور به هم ریختن کاستهای استاد که پدر خود مستقیمآ با حضور در کنسرتهایش سالها پیش گردآورده بود!و به قول خودش طوری شیفتهء صدای استاد شجریان بود که حتی اگر میشد قید نان را هم برای شنیدن صدایش میزد!

دوست دارم اینجا به نحوی از سالها خدمت خالصانهء استاد به موسیقی اصیل ایرانی تشکر کنم.از خاطرات زیبایی که برایم از کودکی به ودیعه گذاشته است وبه خاطر اکنون که میدانم در این آشفته حالی موسیقی ایران مایهء دلگرمی هم وطنانش شده است.

.......

ای شعف...

می شود آیا که در تو گم شوم

ای نفس ای آشنای زخمها؟

در تو که آرام جانم خوانده ای

دورتر از جان من فرسنگها

                                        من کی ام؟واگویمت امید جان؟!

                                        سایه بر دندان کشی خاموش و سرد

                                        از پس غمها رسیدم خسته جان 

                                        روزگار من را ز عشقم دور کرد!

می شود لیلی شبی مجنون شود؟

از پس پندارها افسانه ها

یا که بر دستش بگیرد تیشه ای

بکند فرهاد گون آن کوه را؟

                                        از کجاها آمدی اینگونه گرم؟

                                        که تب عشقت جهانم را گداخت

                                        از کجا اینگونه عاشق آمدی؟

                                        گوییا بر جسم مرده جان شتافت

از کجا هان؟ از کدامین قلب سرخ

عشق تو بر قلب سردم چیره یافت!

باور عشق تو زیبا بود لیک

این تجسم پاک ذهنم را شکافت!

                                       از دمت زنده شدست نعشی به گور

                                       وز نگاهت نور می آید به کور

                                       روح من لیلی شده مجنون شده

                                       عشق تو از دور می آرد به شور

آری آری این نگاهی دیگر است

من کی ام؟ این قلب تو عاشقتر است

هر چقدرم که تقلا میکنم

شعرهایم پیش تو خیلی تر است

                                           یک دو سالی از سکوتم میگذشت

                                           یک دو سال از این غم تنهایی ام

                                          خسته بودم از همه حتی خودم

                                          خسته از حمل تن سودایی ام

یک دو سالی بود شعرهایم مرده بود

بر زبانم شعر هم خشکیده بود

باورم آمد که دیگر مرده ام

یا که خواهم مرد خیلی زود زود

                                            من ز غم لبریز بودم،ای شعف

                                            آمدی تو غصه ها پایان گرفت

                                            آمدی تا من ز من پیدا شوم

                                            آمدی تو شعر هایم جان گرفت... .

آدم

غافل از اینکه آدم آدم است نه یک فرشته. فرشته ها با همهء خوبی ها با همهء زیبایی ها حق انتخاب ندارند.طبق برنامه ای که خداوند در نهادشان گذاشته پیش میروند.فرشته ها مهربانند،گوش به فرمانند، خوبند ولی هیچ فرشته ای عاشق نمیشود!هیچ فرشته ای... . هیچ... .

  این آدم است که غافل میشود!و به قول سهراب" حیات، غفلت رنگین یک دقیقهء حواست "

 خدا پس از خلقت انسان به خودش احسنت گفت چون موجودی را خلق کرده که حق انتخاب دارد و به اذن الهی متصرف بعضی چیزهاست و با اینکه میتواند شر باشد خیر میشود!

 آدم موجودی که میتواند هم آنقدر پست باشد که هم آنقدر رفیع.موجودی که میتواند آنقدر بلند مرتبه باشد که مسجود فرشتگان گردد. آنقدر با عظمت که هم کولی یتیمی دهد در خرابه های کوفه و هم به یک اشاره سپاه کفر به هم ریزد.آنقدر شکیب که ۲۵ سال استخوان در گلو و خار در چشم برای عشقش برای خدایش برای مراد و مریدش سکوت کند. آدم آری آدمی چون علی (ع) ... .

پ.ن:امشب شب قدر است.شبی که در آن آدم میتواند به دست خود سرنوشت خود را رقم زند.شبی که هر ساله آدم در آن به دست خود سرنوشت خویش مینوشت.(این فرصت را از دست ندهیم !)

عهد

                                                                                              "ران اسکولاتیسکو"

اولین باریکه این مطلب را از "اسکولاتیسکو" خواندم گویا آبی بود که بر آتش تشویشات درونی ام بریزند!

واقعآ چه زیباست از همین حالا با خودت عهد ببندی که با همه از جمله خودت خوب باشی!با همه حتی آنهاییکه روزگاری نمک بر زخمتان پاشیده اند،حتی آنهاییکه بدترین تحقیرها و توهین ها را نثارتان کردند   و حتی آنهاییکه روزگاری دلتان را شکسته اند.مثل شعاع نوری در تاریکی.

کاریکه از خیلی وقت پیشترها مادرم و احتمالآ مادرهایمان حتی بدون خواندن این مطلب خودآگاه یا ناخودآگاه انجامش میدادند. گویا این حقیقت طبق اصول مکتب اگزیستانسیالیسم(مکتبی که میگوید:هر چیزیکه دوستش دارید و بدان اعتقاد دارید بخشی از وجودتان میشود) بخشی از وجودشان شده باشد.بخش لا یتفرق وجودشان.و این بخش از خیلی وقت پیشها برایم گنگ و مجهول مانده بود!دیدن انسانیکه هیچگاه کینه نمی ورزد،متنفر نمیشود، رشک نمی بردو دروغ نمی گوید!

و حالا من هم دوست دارم با خودم عهد ببندم که هیچگاه بد کسی را نخواهم حتی آگر آن کس روزگاری بد مرا می خواست!

دوست دارم انسان باشم و انسانیت کنم با علم به اینکه انسان بودن از دست دادن روح نیست بلکه فرصتی است برای روح تا از سطح روحی خود لذت ببرد.

دوست دارم دوست داشته باشم تا دوستم بدارند... .