دل تنگیهای دم عید

چقدر دلم می خواهد هفت سین عید را در کنار دریاچهء زیباترین سینی که میشناسم، سبلان زیبایم، بچینم.

چقدر دلم می خواهد در این سال، همهء آدمها به بزرگترین سین زندگی شان یعنی به سعادت برسند.

چقدر دلم می خواهد معنای قشنگ حول حالنا الی احسن الحال را با تاروپود جسم و روحم توأمان درک کنم.

آه خدای من! چقدر دلم میخواهد خواستنمان خواستن تو هم باشد!

سحاب رحمتم: بر من ببار و از باران وجودت ترم کن. بگذار بذر شکسته و بیتاب وجودم، از پس این شکست جوانه بزند.

بگذار یکتا جوانهء دلم زیر این بارش روییدن آغاز کند.

ببار

       ببار

               ببار...

و اما...

در دل من چیزی هست، مثل یک بیشهء نور،

مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت

                       بروم

                               تا سر کوه

                                دورها آوایی ست،که مرا می خواند...

                                                                               "سهراب سپهری"

پ.ن: احتمالآ یه ۱۵ روزی نباشم.پیرو همون عید زدگی میرم تا باشم! عید همگی مبارک.

المیرا در سرزمین عجایب!

فروشگاهها حسابی شلوغه، خیابونا مملو از ماشینای رنگارنگه. چی میشد شب بخوابیم و صبح پاشیم ببینیم خبری از گرونی دم عید و بی نظمی طردد نیست!

بازار ترقه هم که قربونش برم گرمه گرمه! هر روز با صدای تقی کنار پنجرهء اتاقم که به طرف کوچه ست از خواب می پرم! (آخه مگه چی میشد ملت یه نموره جنبه داشته باشن!)

مخلص کلام مردم دچار اپیدمی سندروم عید شدن!

پ.ن:من یکی که تا با این گوشهام صدای تیک تاک ساعتو نشنوم که بگه داره سال تحویل میشه،باورم نمیشه که عید اومده!

                                                                                  رها بودن هم زیباست... 

می آیم وسط کوچه می ایستم...

مي آيم وسط كوچه مي ايستم،همانجايي كه دخترك با دامن گل گلي چين دارش تنها در كنار در خانه منتظر مي ايستاد تا عابري را ببيند و با شيرين زباني  سلامش دهد.

همانجا كه پدر دستهاي سرد دختركش را مي فشرد تا در دم جان ندهد!

آنجا كه مادربزرگ در روي سكوي كنار در خانه تسبيح مي زد و منتظر برگشتن من از مدرسه مي ماند.

 مي آيم وسط كوچه مي ايستم همانجا كه من و الناز و سميرا لي لي بازي ميكرديم و دنبال هم مي دويديم.

همانجا كه چندين و چند بار در سرازيري پر شيبش مست شيطنتهاي كودكانه به زمين خوردم.

مي آيم وسط كوچه مي ايستم آنجا كه در پيچ گنگش نگاهي بود كه با هيچ اميدي در دنيا گره نمي خورد و ميرفت تا برنگردد!

همانجا كه تابوت مادربزرگ  را روي دستها بردند و من فقط نگاه كردم!

مي آيم وسط كوچه اي مي ايستم كه  در عين زخم،مرحم است و در عين تاريكي،روشن.

 من صدايش را التهاب نفسهايش را تلنگ تلنگ عصايش را در اين كوچه گم كرده ام!

مي آيم وسط كوچه اي مي ايستم كه...