...

اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود،

اگر دفتر خاطرات طراوت پر از رد پای دقایق نبود،

اگر ذهن آیینه خالی نبود ،

اگر عادت عابران بی خیالی نبود،

اگر گوش سنگین این کوچه ها فقط یک نفس می توانست طنین عبوری صمیمانه را به خاطر سپارد،

اگر رد پای نگاه تو را باد و باران از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد،

اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد،

اگر آسمان سفره ی هفت رنگ دلش را برای کسی باز می کرد،

و می شد به رسم امانت گلی را به دست زمین بسپریم و از آسمان پس بگیریم،

اگر خاک کافر نبود و  روی حقیقت نمی ریخت،

اگر کوهها کر نبودند،

اگر آبها تر نبودند،

اگر باد می ایستاد،

اگر حرفهای دلم بی اگر بود،

اگر فرصت چشم من بیشتر بود،

اگر می توانستم از خاک یک دسته لبخند پرپر بچینم،

 تو را می توانستم ای دور!

از دور،یکبار دیگر ببینم...

                                                               "قیصر امین پور"

یه تیر به خودمون!

خداحافظ...

قشنگ مثل تبسم خدا

اونقدر قشنگ  اتفاقات مختلفو كنار هم چيد و بزرگوارياشو بهمون نشون داد كه حس كردم هنوزم بغل خود خدام!
با حكيمه در مورد دغدغه هامون،اعتقاداتمون،افكارمون،درد دلامون و خلاصه حرفايي كه از سر نگفتن تو دلمون تلمبار شده بود، حرف ميزديم كه يه دفعه  بارون  گرفت و ما هم دنبال يه سرپناه  بوديم كه رسيديم به امامزاده حليمه (خواهر امام رضا) كه داخل يه كوچه بود.اصلآ نميدونستم اردبيل امامزاده ء خانومم داره.

روز زن بري زيارت يه امامزاده ي زن و كتاب خدا رو باز كني تا باهات حرف بزنه . اونوقت سوره ي مريم  بياد كه ميفرمايد:
" از زير آن درخت فرزندش او را ندا كرد كه غمگين مباش كه خداي تو از زير قدم تو چشمه ي آبي  جاري كرد* اي مريم شاخ درخت را حركت ده تا از آن براي تو رطب تازه فرو ريزد* تناول كن و از اين چشمه آب بياشام و چشم خود به عيسي روشن دار و هر كس از جنس بشر را كه ببيني به او بگو كه من براي خدا نذر روزه ي سكوت كرده ام و با هيچكس امروز هرگز سخن نخواهم گفت"

حس ميكنم همش يه حكمت قشنگ  بود كه ميگه : اي زن،حتي اگه مثل مريم در اوج نا اميدي هم باشي خدا با توست.

پ.ن1:روز زن مبارک .
پ.ن2: ننوشتنم در سالروز درگذشت دكتر شريعتي را پاي بي حرفي نگذاريد! به قول خودشان:حرفهايي هست براي نگفتن كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي آورند!

خون زن هم خون شد!

بله! درست متوجه شدید،واقعآ این اتفاق رخ داده. و از این پس به زنها نیز در تصادفات، دیه ای مساوی با مردان تعلق میگیرد.

برای من همیشه از پیشترها جدای بحث مالی، واقعآ این یک سؤال بود: که چرا ارزش جان یک زن در ایران باید کمتر از مرد باشد؟!

با اینکه قوانین زیادی چون حق طلاق،حق حضانت فرزند،شهادت زن و...و...و... در سیستم قضایی ما هست که جای بحث دارد ، ولی همین هم از آن همه غنیمتی ست. یک غنیمت به غنائم امید زنان اضافه شد تا اینکه حس کنند خون یک زن هم در ایران مثل خون مردان خون است.

پ.ن :این خبر خوش رو امروز از یه دوست خوب با استناد به یه منبع موثق دریافت کردم که لابه لای همهء دغدغه های فکریم از ته ته دل شادم کرد.