لمس زندگی...

 در میانه ی زمستان،

 در میانه ی سرما

به آن اندازه نابهنگام...

بودنت حضور بی امان امید در نفسهای واپسین احتضار!

در هزار توی دلی خسته و بیمار

نه اینکه پیش از آن نبوده ای، نه!

مرا یارای دیدن تو نبود...

آمدنت به هنگام یورش  پیاپی این سؤال بود که:

آیا مرا بعد از این زندگی تواند بود؟!

وجوابی روشن که:

مرا  زندگی نامید...

و اما تو:

یک سادگی مقدس...

                           یک وسعت بی انتها...

                                                     یک نگاه پر تمنا!

                                                                    پشت زاویه ی قربانگاه...

همانجا که تو خویشتن خویش را هزاران بار به نام عشق قربانی کرده ای...