نتِ سکوت...
*محمدرضا شجريان در نامهاي به عزتالله ضرغامي رئيس سازمان صداوسيما از او خواست تا از پخش سرودهاي وي خودداري كنند. متن كامل اين نامه به شرح زير است:
همانطور كه اطلاع داريد صداوسيما در شرايط فعلي مستمرا اقدام به پخش سرودهاي ميهني اينجانب به ويژه سرود «ايران اي سراي اميد» ميكند. جنابعالي مستحضريد اين سرود و ديگر سرودهاي خواندهشده متعلق به سال 1357 و 1358 است و هيچ ارتباطي به شرايط كنوني ندارد.
اينجانب در سال 1374 نيز اعلام كردم راضي به پخش آثار خود از صداوسيما نيستم، مجددا تقاضاي خود را تكرار كرده و تاكيد ميكنم، آن سازمان هيچ نقشي در تهيه اين آثار نداشته و شايسته است به حكم شرع و قانون سريعا كليه واحدهاي آن سازمان از پخش صدا و آثار من خودداري كنند.
همانطور كه اطلاع داريد صداوسيما در شرايط فعلي مستمرا اقدام به پخش سرودهاي ميهني اينجانب به ويژه سرود «ايران اي سراي اميد» ميكند. جنابعالي مستحضريد اين سرود و ديگر سرودهاي خواندهشده متعلق به سال 1357 و 1358 است و هيچ ارتباطي به شرايط كنوني ندارد.
اينجانب در سال 1374 نيز اعلام كردم راضي به پخش آثار خود از صداوسيما نيستم، مجددا تقاضاي خود را تكرار كرده و تاكيد ميكنم، آن سازمان هيچ نقشي در تهيه اين آثار نداشته و شايسته است به حكم شرع و قانون سريعا كليه واحدهاي آن سازمان از پخش صدا و آثار من خودداري كنند.
پیشترها دروغها را بهتر تحمل می کردم حتی در تو!
حال بگو با این همه دروغ و ریا آن هم بی صدای بزرگواری چون استاد شجریان چگونه تحملت کنم؟!
پ.ن:سینما جای خوبی ست برای فرار از دروغ،علی الخصوص این روزها ! فیلم "درباره ی الی " را هم دیدم.صحنه ای که گلشیفته فراهانی (سپیده) الی را میان رویارویی نابرابر حقیقت و مصلحت به نفع مصلحت قربانی میکند اثرشگرفی بر مخاطب می گذارد. و یادمان می آورد زندگی کنونی را که چه حقیقت هایی را قربانی کرده و می کند !
+ نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر 1388ساعت
16:5 توسط المیرا فرخی |

